Mt 11, 25-30
W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”.
Refleksja:
Jezus pokazuje dziś paradoks: prawdy Boże nie są dostępne przede wszystkim dla „mądrych i roztropnych”, ale dla prostych. Nie chodzi o brak inteligencji, ale o postawę serca. Człowiek, który wszystko chce zrozumieć, kontrolować i ocenić, często zamyka się na Boga. A ten, kto potrafi zaufać i przyjąć zaczyna widzieć więcej. Potem pada jedno z najbardziej poruszających zaproszeń: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni”. Jezus nie mówi: ogarnij się najpierw, poukładaj życie, bądź silny. Mówi: przyjdź taki, jaki jesteś: zmęczony, przygnieciony, pogubiony. Problem w tym, że wielu ludzi próbuje nieść wszystko samemu, jakby Bóg był tylko dodatkiem, a nie realną pomocą.
Jarzmo to coś, co się nosi, co zobowiązuje. Jezus nie obiecuje życia bez ciężaru, ale proponuje inne brzemię, tj. takie, które nie niszczy, tylko prowadzi. Życie bez Boga wcale nie jest lżejsze, tylko chaotyczne i przytłaczające. Jego „lekkość” nie polega na braku wymagań, ale na tym, że niesiesz je razem z Nim. Ukojenie nie przychodzi z ucieczki od problemów, ale z relacji, która daje siłę, żeby je unieść.
Wezwanie na dziś
Przestań dziś udawać, że wszystko masz pod kontrolą i w konkretnej sprawie oddaj swój ciężar Jezusowi, prosząc Go realnie o pomoc.
