J 6,52-59
Żydzi sprzeczali się między sobą mówiąc: „Jak On może nam dać swoje ciało na pożywienie?” Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje ciało i pije krew moją, trwa we Mnie, a Ja w nim. To powiedział ucząc w synagodze w Kafarnaum. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił. Nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”.
Refleksja:
Słowa Jezusa wywołują sprzeciw, bo są radykalne i przekraczają ludzką logikę. „Jak On może dać swoje ciało?” To pytanie brzmi bardzo rozsądnie. Jednak Jezus nie łagodzi przekazu, nie tłumaczy tego symbolicznie, tylko idzie jeszcze dalej: jeśli nie będziecie spożywać, nie będziecie mieli życia. Tu nie chodzi o metaforę, ale o konkret; o Eucharystię. Jezus daje nie „coś”, ale samego siebie. To nie jest tylko pamiątka czy religijny gest. To realne spotkanie, w którym On staje się pokarmem, żeby człowiek mógł żyć Jego życiem.
Jezus mówi jasno: bez tego nie ma życia w człowieku. Nie chodzi o biologiczne istnienie, ale o życie, które ma sens, kierunek i wieczność. Bez karmienia się Nim człowiek prędzej czy później duchowo obumiera, nawet jeśli z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.
Wezwanie na dziś
Podejdź dziś do Eucharystii (lub zaplanuj najbliższą możliwą) świadomie, nie z przyzwyczajenia. Idź z decyzją: chcę, żeby Chrystus naprawdę był we mnie i przemieniał moje życie.
