Mk 16, 15-20
Jezus ukazawszy się Jedenastu powiedział do nich: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie”. Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.
Refleksja:
To nie jest propozycja ani inspirująca myśl, lecz to rozkaz: „Idźcie”. Jezus nie mówi uczniom, żeby najpierw poczuli się gotowi, pewni czy wystarczająco święci. Posyła ich takimi, jacy są. Ewangelia nie jest prywatnym skarbem do zachowania, ale ogniem, który ma się rozprzestrzeniać. Najbardziej wymagające jest to, że wiara nigdy nie jest tylko „dla mnie”. Jeśli naprawdę wierzysz, to twoje życie zaczyna mówić nie tylko słowem, ale też decyzją, postawą. Brak świadectwa bardzo często nie wynika z braku wiedzy, ale z lęku: co powiedzą inni, jak zareagują, czy nie wyjdę na dziwnego.
Jezus jednak nie zostawia uczniów samych. Obiecuje, że będzie działał razem z nimi. Znaki, o których mówi, nie są pokazem siły, ale potwierdzeniem, że to Bóg stoi za człowiekiem. Problem w tym, że wielu czeka na „znaki”, zamiast najpierw zrobić krok wiary. Święty Marek pokazuje prostą logikę: oni poszli, a Pan działał. Najpierw posłuszeństwo, potem doświadczenie mocy Boga. Nie odwrotnie.
Wezwanie na dziś
Zrób dziś jeden konkretny gest świadectwa: powiedz komuś o swojej wierze albo zachowaj się w sposób, który jasno pokaże, że należysz do Chrystusa.
