J 17,11b-19
W czasie ostatniej wieczerzy Jezus podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami: „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się spełniło Pismo. Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość mieli w sobie w całej pełni. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie”.
Refleksja:
Jezus modli się za swoich uczniów tuż przed męką. Wie, że pozostaną w świecie pełnym zagrożeń, lęku i odrzucenia. Nie prosi jednak Ojca, aby zabrał ich ze świata, ale aby ustrzegł ich od zła. Chrześcijanin żyje pośród codziennych spraw, obowiązków i problemów, ale nie może żyć duchem tego świata. Jezus przypomina, że uczeń ma należeć przede wszystkim do Boga i kierować się Jego prawdą.
„Słowo Twoje jest prawdą” – te słowa pokazują, gdzie człowiek może znaleźć pewny fundament. Jezus modli się także o jedność uczniów. Tam, gdzie zanika modlitwa, prawda i miłość, łatwo pojawiają się podziały. Prawdziwa jedność rodzi się z życia blisko Boga. Chrystus sam pierwszy oddaje za nich życie. Jego miłość staje się źródłem siły dla każdego wierzącego.
Wezwanie na dziś
Zastanów się dziś, co najbardziej wpływa na twoje myślenie i decyzje: słowo Boga czy opinie świata. Spróbuj wrócić do jednego zdania z Ewangelii i uczynić je światłem na dzisiejszy dzień.
