Mk 12, 13-17
Uczeni w Piśmie i starsi posłali do Jezusa kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy mieli podchwycić Go w mowie. Ci przyszli i rzekli do Niego: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i na nikim ci nie zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?” Lecz On poznał ich obłudę i rzekł do nich: „Czemu wystawiacie Mnie na próbę? Przynieście mi denara; chcę zobaczyć”. Przynieśli, a On ich zapytał: „Czyj jest ten obraz i napis?” Odpowiedzieli Mu: „Cezara”. Wówczas Jezus rzekł do nich: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”. I byli pełni podziwu dla Niego.
Refleksja:
Faryzeusze próbują zastawić na Jezusa pułapkę. Pytanie o podatek nie jest szczerym poszukiwaniem prawdy, ale próbą oskarżenia Go. Jezus od razu widzi ich obłudę. Odpowiedź Chrystusa jest jednak głębsza niż tylko rozwiązanie politycznego sporu. „Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”. Człowiek ma obowiązki wobec świata, państwa i innych ludzi, ale jego serce należy przede wszystkim do Boga.
Denar nosił obraz cezara. Człowiek natomiast nosi w sobie obraz Boga. Dlatego nie można żyć tak, jakby Bóg miał być tylko dodatkiem do codzienności. Wiara nie kończy się w świątyni ani na modlitwie. Jezus przypomina, że prawdziwa uczciwość zaczyna się od uporządkowanego serca, które nie chce jedynie „wyglądać” na wierzące, ale naprawdę żyć według Ewangelii.
Wezwanie na dziś
Zastanów się dziś, czy Bóg rzeczywiście ma miejsce w twoich codziennych decyzjach, pracy i relacjach. Spróbuj świadomie oddać Mu kawałek swojego czasu i uwagi.
