Łk 17, 11–19
Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.
Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.
Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.
Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?»
Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».
Refleksja:
Dziesięciu prosiło, dziesięciu otrzymało, ale tylko jeden wrócił. Łatwo wołać do Boga, kiedy czegoś potrzebujemy. Trudniej zatrzymać się później i dostrzec, ile już otrzymaliśmy. Wdzięczność zaczyna się od zauważenia dobra, które z czasem mogło stać się dla nas czymś oczywistym.
Samarytanin nie tylko został uzdrowiony – on wrócił do Jezusa. I właśnie wtedy słyszy: „Twoja wiara cię uzdrowiła”. Dar prowadzi go do Dawcy. To ważna lekcja: wiara nie polega wyłącznie na proszeniu Boga o kolejne rzeczy, ale również na umiejętności powrotu, zatrzymania się i powiedzenia: „Dziękuję”.
Wezwanie na dziś:
Wieczorem nazwij trzy konkretne rzeczy, za które możesz dzisiaj podziękować Bogu. Nie proś wtedy o nic więcej. Po prostu wróć do Niego z wdzięcznością.
