Łk 18, 1–8
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać:
«W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi.
W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”».
I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»
Refleksja:
Jezus mówi wprost: trzeba modlić się i nie ustawać. Nie dlatego, że Bóg jest głuchy i trzeba Go przekonywać, ale dlatego, że wytrwała modlitwa kształtuje nasze serce. Najtrudniej modlić się właśnie wtedy, gdy długo nie widzimy odpowiedzi i zaczynamy pytać, czy Bóg w ogóle nas słyszy.
Na końcu Jezus nie pyta jednak: „Czy Bóg odpowie?”, lecz: „Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę?”. Prawdziwym zagrożeniem nie jest więc milczenie Boga, ale nasze zniechęcenie. Wiara potrafi wołać także wtedy, gdy jeszcze nic się nie zmieniło.
Wezwanie na dziś:
Wróć dziś do jednej intencji, w której przestałeś się modlić, bo uznałeś, że nic się nie dzieje. Powierz ją Bogu jeszcze raz i powiedz: „Panie, nie wszystko rozumiem, ale nadal Ci ufam”.







