Łk 24, 13-35
W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».Zapytał ich: «Cóż takiego?»Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».Na to On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»W tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Refleksja
Uczniowie idą do Emaus smutni, rozczarowani. Wszystko się skończyło, a przynajmniej tak im się wydaje. Jezus idzie obok nich, ale Go nie rozpoznają. Dlaczego? Bo patrzą tylko po ludzku. Widzą wydarzenia, ale nie widzą, nie rozumieją jeszcze całkowicie sensu.
Jezus zaczyna od Słowa. Tłumaczy Pisma, porządkuje ich myślenie, rozpala serce. Prawdziwy moment przełomu następuje przy stole. „Poznali Go przy łamaniu chleba”. To właśnie tam, w prostym geście, który stanie się Eucharystią otwierają się im oczy. Nagle wszystko staje się jasne: On żyje. On jest obecny. Eucharystia nie jest tylko symbolem. To miejsce spotkania. To moment, w którym Jezus naprawdę przychodzi, nawet jeśli nie zawsze od razu Go „rozpoznajemy”. Tak jak oni, często jesteśmy w drodze, pogubieni, pełni pytań. A Jezus idzie obok i czeka na ten moment, gdy zatrzymamy się przy Nim.
Wezwanie na dziś
Przyjdź do Jezusa w Eucharystii z ufnym sercem i powiedz: „Panie, otwórz moje oczy, abym Cię rozpoznał”.
